Debaty sejmoweXVI Kadencja

Interpelacja w sprawie systemu edukacji zawodowej w budownictwie - ponowna

   Szanowny Panie Ministrze! Dziękuję za odpowiedź skierowaną 18 października br. do marszałka Sejmu, a dotyczącą interpelacji w sprawie systemu edukacji zawodowej w budownictwie. W znacznym stopniu zmniejszyła ona moje obawy związane z pracami nad reformą kształcenia zawodowego. Zmniejszyła, ale ich nie wyeliminowała, co staram się poniżej skrótowo przedstawić. Równocześnie sądzę, że sama materia jak i pewne różnice w jej postrzeganiu skłaniają do zmodyfikowania stereotypu: pytanie - odpowiedź. Modyfikatorem jest potrzeba czasu, który uzasadni (lub nie) celowość powrotu do wymienionych zagadnień widzianych już z nieco większej perspektywy. Mam nieskromną nadzieję, że również na użytek dnia dzisiejszego przekazane uwagi okażą się choćby w części pożyteczne jako sygnalizujące zewnętrzny punkt widzenia.    W kwestii pierwszej, dotyczącej kontaktów bezpośrednich realizatorów reformy ze środowiskami gospodarczymi i technicznymi, odnoszę wrażenie, że opis składów personalnych zespołów obradujących nad problemami reformy świadczy o pozytywnej ocenie resortu co do współpracy z tymi środowiskami. To dobrze, chociaż z tegorocznych spotkań i lektury niektórych pozycji (por Zeszyt 3 Biblioteczki Reformy MEN, 1999, s. 21) znalazł się wniosek mniej optymistyczny. Możliwe również, patrząc z branżowego punktu widzenia, że sytuacja zmieniła się na lepsze z powodu zawartych zaledwie kilka tygodni temu porozumień.    Odpowiedź na kwestię drugą, dotyczącą kształcenia praktycznego i zagrożeń dla pierwszego etapu reformy, ma postać ogólnoopisową i eksplikatywną. Nie przynosi przy tym orientacji, na ile centra szkoleniowe będą w stanie przyjąć na siebie ciężar tego kształcenia. Być może jest na to za wcześnie, pozostają jednak nadal wątpliwości: jeśli znajomość stanu rzeczy w tym względzie jest potrzebna, to kiedy może zostać ujawniona?    W sprawie klas gimnazjalnych przysposobiających do pracy również nie chodziło o wyjaśnienia ogólne zawarte zresztą częściowo w cytowanym materiale MEN (por. s. 57), a o dwie kwestie ze sobą związane. Po pierwsze: Czy rozwiązanie polegające na tworzeniu takich klas tylko w przypadkach wyjątkowych i na szczególnych zasadach (por. s. 26) będzie - jako jedyna - ofertą wystarczającą? W podtekście jest tu przypuszczenie, że dla tej grupy młodzieży, zwłaszcza podczas kilku lat okresu przejściowego, pożyteczne mogłoby się okazać wysunięcie propozycji alternatywnej. Odpowiedź na interpelację nie zawiera już podkreślenia co do incydentalnego charakteru omawianych klas, możliwe więc że obecny pogląd jest nieco inny. Wydaje się, że i tu także trzeba mu dać czas na krystalizację.    Poruszone zagadnienia w sposób pośredni lub bezpośredni wiążą się z partycypacją pracodawców w procesie edukacji zawodowej. Jest temu poświęcony mały akapit, utrzymany w przyjętej konwencji. Na jego tle pozwolę sobie tylko na wyrażenie przekonania o potrzebie powrotu do tej problematyki już w skonkretyzowanej formie, zwłaszcza w kontekście prac nad odpowiednimi uregulowaniami prawnymi i przy znajomości szczegółowych informacji na temat harmonogramu prac związanych z reformą, o czym pisałem w interpelacji, w części dotyczącej zagrożeń dla etapu wdrożenia zmian.    Dziękuję za obszerny choć nieoczekiwany fragment odpowiedzi dotyczący liceów profilowanych i tendencji edukacyjnych. Cieszy mnie wzmianka o ogólnej zbieżności naszych opinii w sprawie modyfikacji profili kształcenia, żałuję tylko, że nie mogę tej zbieżności uściślić. Mam nadzieję, że jest to nawiązanie do dość wyraźnie przedstawionego przeze mnie poglądu na temat profilu budowlanego i innych.    W związku z powyższym zwracam się do pana ministra z uzupełniającym pytaniem: Czy rozwiązanie polegające na tworzeniu gimnazjalnych klas przysposobiających tylko w przypadku szczególnych i na określonych zasadach będzie - jako jedyna - ofertą wystarczającą?    Na zakończenie prośba, której nie mogę przełożyć na okres późniejszy. Będę zobowiązany za przesłanie mi planu prac nad reformą kształcenia zawodowego w 2000 r.    Z poważaniem    Poseł Tadeusz Biliński    Warszawa, dnia 23 listopada 1999 r.